Om alle inhoud te kunnen zien hebt u de actuele versie van Adobe Flash Player nodig.

Welkom Welkom_Muzical Actueel Actueel_oud3 Actueel_oud2 Actueel_oud Vieringen Caritas De pijn . . . 14 Werken. . . 14e-Werk OomGerard. . . Werkgroepen Werkgroepen 1 Werkgroepen 2 Archief Gijs van Engen 2015 Archief 2015 April 2014 Begin 2014 Kindjewiegen 2013 Kerstmarkt 2013 Kindjewiegen 2012 MariaMusical 2012 Vrijwilligers avond en Mariaviering Samen bouwen Pinksterzangdienst Opbrengst Sisal Opbrengst Sisal 2013 Opening Secretariaat Nieuwe locatieraad Afscheid Theo Geurtsen Info Contact Nieuws 

De pijn . . .

De pijn van het niet meer beter worden.Bij de Werken van Barmhartigheid hoort als daad van naastenliefde ook het ziekenbezoek. Paula van Gils vertelde mij dat in het vernieuwde Rijksmuseum een kunstwerk hangt uit 1504 van de Meester van Alkmaar, waarop de 7 Werken van Barmhartigheid zijn afgebeeld. Ik heb ze bekeken op internet. Op dat schilderij straalen zieken acceptatie uit, geen opstand of boosheid. De omstanders vertonen vooral mededogen en berusting. Het vooruitzicht op een goed leven na de dood was vroeger meer geaccepteerd dan nu. Dat maakte het kennelijk gemakkelijker om de last van ziekte en ouderdom geduldig te verdragen. Een van de bronnen van lijden is "de pijn van het niet meer beter worden". Die pijn verlichten is in onze moderne tijd een werk van christelijke barmhartigheid. Hiervoor hebben we gelukkig in Loenen nog een kerkelijke bezoekgroep voor zieken onder leiding van Ine Bakker. Daarnaast is er de Zonnebloem, die ook het leed van zieken verlicht. Toen we nog pastoor van Wiggen hadden, ging hij volop op ziekenbezoek. Hij had een goed contact met huisarts Scato de Vries en op straat of in de supermarkt wisselden zij gegevens over zieke parochianen uit. Er kon dan gebeden worden in de zondagse mis voor ernstig zieken en de bezoekgroep werd gewaarschuwd. Zonder eigen pastoor is er een gat gevallen zonder opvulling. Intussen zijn er meer dan vroeger mensen, die moeten leven met chronische kwalen in de zekerheid dat de hiermee gepaard gaande pijn niet meer verdwijnt. Vaak verliezen zij daardoor sociale contacten en neemt de eenzaamheid toe. Het zondagse kerkbezoek is niet meer zo gebruikelijk. Voor onze geloofsgemeenschap ligt er nog altijd een taak om hen te bezoeken, maar hoe is dat goed in te vullen? Ik heb een abonnement op het tijdschrift Diakonie$Parochie. Daarin vind ik veel voorbeelden van goede werken en financiële ondersteuning in de parochies van ons bisdom. Maar over de nieuwe invulling van het ziekenbezoek lees ik weinig. Is "aandacht voor elkaar" tegenwoordig genoeg? Wiel Broex